Pepeyn.nl

Een film maken kost mucho dineros. Hoe ‘mucho’ weet ik nog niet en ik ben er eerlijk gezegd ook niet zo nieuwsgierig naar.

Theo van Gogh maakt imposante korte films met een budget van € 500. Of waren dat toen nog guldens? Of heet dit gewoon mythevorming? Hoe dan ook, ik wil helemaal niet over onbelangrijke dingen als ‘geld’ nadenken.

Het moet wel…

Tijd om een financieringsplan te bedenken! Ik heb al wel wat ideetjes: een film-C.V., private funding, subsidies… Ach, het komt allemaal wel goed.

Not!

Subsidies worden doorgaans enkel toegekend aan succesvolle en bekende filmmakers (die hebben het immers ook het hardst nodig!), de film-C.V.-constructie blijkt door de fiscus al te zijn uitgekleed en de diverse culturele fondsen bestoken je met vragen en voorwaarden waar je eerst jaren mee bezig bent.

Blijft over: private funding.

Hoe zoiets aan te pakken? Gelukkig ken ik een aantal wijze mannen die me met dit soort vragen willen helpen. En voor je het weet bevind je je in goed gezelschap, al varend over de IJssel, in gesprek met Mannen die van Wanten Weten. Onder het genot van zon, wijn, lekker eten en in aanwezigheid van een scheepspapegaai die ook ‘Pepijn’ heet, leg ik mijn ideeën en plannen voor aan Bart, Martin, Max en Einte. Een overvloed aan mogelijke oplossingen is het resultaat. Maar belangrijker: het enthousiasme voor dit initiatief ligt nog steeds als een warme deken over me heen. Lieve mensen; bedankt voor de geweldige dag en de vele nuttige suggesties!

Er is werk aan de winkel!

Naar vandaag had ik enorm uitgekeken!

Hanneke en Ina gingen mee om een mogelijke filmlocatie te bekijken: een leegstaand megapakhuis in Rotterdam. Die locatie werd me aangeboden op de zelfde dag dat ik het verhaal van Borges ontdekte. Toeval bestaat niet, dus dit was wat je noemt ‘Divine Intervention’.

Heer de Vine had echter andere plannen.

We hadden om 12 uur afgesproken. Vlak voor aankomst bel ik de beheerder:

‘Hallo?’

‘Mwwmja?’

‘Spreek ik met xxxx?’

‘Yep’

‘Wij zijn over 10 minuten op de locatie aanwezig’

‘Heuh?’

‘Wij komen vanuit Nijmegen om de filmlocatie te bekijken. Ik heb u daarover vorige week nog gebeld’

‘Ooh shit!’

‘Dat meent u niet!’

‘Tja, eeh… Dat zal niet lukken’

‘U bent de afspraak vergeten?’

‘Neuh, de locatie is niet meer beschikbaar. Ze gaan er binnenkort appartementen bouwen’

‘En vorige week meldde u me nog dat dit pakhuis tot eind volgend jaar beschikbaar was!’

‘Eeeuh, ik hoorde het gisteravond pas en ik kon u niet bereiken’

‘U heeft mijn mailadressen, twee telefoonnummers en mijn website waar bovendien ook nog een faxnummer op vermeld staat! Wij zijn met drie personen helemaal vanuit Nijmegen komen rijden, voor Jan Lul?’

‘Ja, vervelend he?’

‘U hebt geen idee. Goedemiddag!!’

Rotterdam is op zich zo’n vervelende stad nog niet. We hebben ons er best vermaakt ondanks arrogante obers, trieste SpecSavers-verkoop-acties, een wat vreemde Heilsoldaat en een biddende moslim op een tapijtje in de berm langs de A20. Het weer was mooi en de leuke jongen van de AppleStore maakte de trip sowieso de moeite waard.